Ш.Дүйшеев

“Турак” деп коет. Жашап турган жери, байыр алып баш калкалаган жайы, жашоо-тиричилигин улантуу үчүн жай таап туруп калган орду деген

Шайлобек сөздүктүн кезектеги парчасы. Кайсыл гана тилде болбосун сөздөрдүн кайдан келип чыкканы, теги, пайда болгон эли-жери унутулуп, бара-бара колдонуудан калса

“Шайлообек сөздүктөн” сын. “Мерчем, мерчемдүү” деген–керектүү, ыңгайлуу, күн мурунтан болжолдонгон жер деген өңдүү маанини берет экен. Мисалы, “Мерчемдүү жердин баарына

“Шайлообек сөздүктөн” бир үзүм. “Таа” деген сөз чүкөнүн ”алчы” тарабынын карама-каршы жагын билдирет. Өкчөгөн чүкөсү “таа” конду же “алчы” конду

“Шайлообек сөздүктөн” бир шиңгил. “Мүчөл” деген сөздү чечмелерден мурда “мүчө” деген сөздү чечмелейли. Мүчө – дененин бөлүгү. Адамдын да, айбандын

Сөздүн этимологиясы, чыгыш тегине баам таштоодон кызык илим жок. “Шайлообек сөздүктөн” бир чарпым. “Чөп оту” деген бирөөлөр малын жайган үчүн

«Тап» деген сөздү чечмелейли. Жоголгон нерсени табуу. Мисалы, “Ал кечээ жоготкон ийнесин бүгүн таап алды”дейт. “Тапкан сүйүнөт, тааныган алат” деген

Бүгүн уңгусу “таш” менен башталган сөздөрдүн маанисин чечмелейли. Аксыда эстелик үчүн көрүстөнгө коюлган ташты “Ташбаба” деп коет же бейиттин башына

Кыргыздын тили – өтө элестүү тил. Айрыкча кимдир бирөөлөрдүн кебете-кешпирин сыпаттаганда сүрөткө тарткандай сүйлөгөн. “Түлөгөн тайлактай самсаалап, сакал-муруту сапсайып, ачкалыктан